İslâmâbâd Zirvesinin Perde Arkası: Yeni Bir Gücün Ayak Sesleri mi?
İslâmâbâd’da vuku bulan hadise, sathî bir diplomasi buluşması değildir… Bilakis, Orta Doğu’daki güç ve kudret dengelerinin yeniden tanzimidir… Üstelik bu teşebbüs, Washington ve Tel Aviv’in rızası hilâfına cereyan etmektedir…
İslâmâbâd’da; Suudi Arabistan, Türkiye, Mısır ve Pakistan bir araya geldi… Yalnızca harbi müzakere etmek için değil… Onu nihayete erdirmek ve bütünüyle yeni bir denge tesis etmek maksadıyla…
Birinci sarsıntı:
Pakistan, resmî surette Washington ile Tahran arasında bir “gizli irtibat hattı”na tahavvül etmiştir:
• Mesajları nakleder,
• Müzakere kapılarını aralar,
• Ve bugün dünyanın en müşkül meselesini idare eder hâle gelmiştir…
İkinci sarsıntı:
İran, Hürmüz Boğazı’ndan ilâve gemilerin geçişine muvafakat etmiştir.
Bu adım, Pakistan’ın teminatı altında atılmış olup, patlama eşiğinin tedricen kırılmaya başladığını göstermektedir…
Üçüncü sarsıntı:
Washington’un geleneksel müttefikleri olan dört devlet (Suudi Arabistan, Türkiye, Mısır ve Pakistan) bu defa onsuz hareket etmektedir…
İşte hakiki dönüşüm burada tebarüz etmektedir: Amerikan nüfuzunun haricinde işleyen yeni bir bölge nizamı başlangıcı…
Manzaranın tercümesi şudur:
Ortaya çıkan hadise, “istikrar mihveri”nin muvaffakiyetidir:
• Pakistan: Herkesi birbirine rapteden mahir bir aracı,
• Suudi Arabistan: Arap âleminin ağırlık merkezi,
• Türkiye: NATO’nun içeriden açılan kapısı,
• Mısır: Bölge dengesinin mihenk taşı,
• Çin: Sahnenin gerisinde duran sükûtî destek…
Evet… Çin görünürde yoktur… Lâkin hâdiselerin tam merkezinde yer almaktadır…
Bu hâl neden İsrail için ürkütücüdür?
Zira bu ittifak, Tel Aviv’in başaramadığını icra etmektedir:
• Harbin mezhebî bir çatışmaya inkılâbını engeller,
• Tırmanışı değil, müzakere yollarını açar,
• “Büyük İsrail” tasavvurunun dayanaklarını zayıflatır,
• Ve harbi bir fırsat olmaktan çıkarıp ağır bir stratejik külfete dönüştürür…
Netenyahu neyi kaybetti?
• Harp neticelenmedi; bilakis bir yıpratma mücadelesine dönüştü,
• Körfez ülkeleri sürüklenmedi; aksine sükûnetin öncülüğünü üstlendi,
• Amerika galip gelmedi; çıkış yolu arar hâle düştü,
• Ve bölgedeki ittifak, ona rağmen vücut buldu…
En mühim nokta şudur:
Dünya, gözlerimizin önünde tahavvül etmektedir:
Yeni ittifaklar…
Alternatif irtibat kanalları…
Ve kararı alan değil, dayatan bölge güçleri…
Netice:
İslâmâbâd’da başlayan süreç, yalnızca bir sulh teşebbüsü değildir…
Aynı zamanda Orta Doğu’da karar tekelinin çözülmeye başladığının işaretidir…
Ve bu hâdise, bir devrin hitamını hazırlayıp… büsbütün yeni bir devrin kapısını aralayabilir…
Tercüme: Ahmet Ziya İbrahimoğlu
04.04.2026 – Üsküdar
زلزال سياسي في إسلام آباد… ونهاية اللعبة التي راهن عليها النتن ياهو…
ما يجري ليس اجتماعًا دبلوماسيا عابرا…بل إعادة رسم خريطة القوة في الشرق الأوسط… دون إذن من واشنطن وتل أبيب…
في إسلام آباد…اجتمعت السعودية، تركيا، مصر، وباكستان…ليس لبحث الحرب فقط… بل لإنهائها وفرض معادلة جديدة بالكامل…
الصدمة الأولى: باكستان تتحول رسميا إلى (قناة خلفية) بين واشنطن وطهران
- تنقل الرسائل
- تفتح باب التفاوض
- وتدير أخطر ملف في العالم الآن
الصدمة الثانية:
إيران توافق على مرور سفن إضافية عبر مضيق هرمز
بغطاء باكستاني…في خطوة تعني كسرا تدريجيا لحافة الانفجار…
الصدمة الثالثة:
أربعة حلفاء تقليديين لواشنطن… يتحركون معا بدونها(السعودية – تركيا – مصر – باكستان)
وهنا التحول الحقيقي:بداية نظام إقليمي يعمل خارج الهيمنة الأمريكية…
الترجمة:ما يحدث هو نجاح (محور الاستقرار):
- باكستان = الوسيط الذكي (يربط الجميع)
- السعودية = مركز الثقل العربي
- تركيا = بوابة الناتو من الداخل
- مصر = ميزان التوازن الإقليمي
•الصين = الداعم الصامت من الخلف
نعم… الصين ليست في الصورة… لكنها في قلب المشهد…
لماذا هذا مرعب لإسرا.ئيل؟
لأن هذا التحالف يفعل ما فشلت فيه تل أبيب:
- يمنع تحويل الحرب إلى صراع طائفي
- يفتح قنوات تفاوض بدل التصعيد
- يسحب الذريعة من مشروع (إسرا.ئيل الكبرى)
- ويحول الحرب من فرصة… إلى عبء استراتيجي
ماذا خسر النتن ياهو؟
- الحرب لم تحسم… بل تحولت إلى استنزاف
- الخليج لم ينجر… بل يقود التهدئة
- أمريكا لم تنتصر… بل تبحث عن مخرج
- والتحالف الإقليمي… وُلد رغمًا عنه
الأخطر: العالم يتغير الآن أمام أعيننا:
تحالفات جديدة…
قنوات بديلة…
وقوى إقليمية تفرض القرار بدل تلقيه
الخلاصة: ما بدأ في إسلام آباد…ليس مبادرة سلام فقط…بل بداية سقوط احتكار القرار في الشرق الأوسط…
ونقطة تحوّل قد تنهي عصر…وتطلق عصرا جديدا بالكامل…
