Gazze’nin Yiğit Annelerinden Hüda Ebu Abid’in Gazze’ye Dönüşü

Bir Bavula Sığan Hasret

Hüda Abdul Qadir İsmail Ebu Abid
(هدى عبد القادر إسماعيل أبو عابد),
ya da herkesin tanıdığı adıyla Hüda Ebu Abid, 56 yaşında bir Filistinli anne ve nine…

Onun hikâyesi, tek bir insanın yaşadıklarıyla sınırlı değildir. Bu hikâye; ayrılıkla yoğrulmuş kalplerin, yarım kalan vedaların ve Gazze’nin suskun direncinin hikâyesidir.

Bir bavula sığdırdığı birkaç eşya, fakat içine sığdıramadığı yılların hasretiyle yola çıktı Hüda. Çünkü bazı dönüşler, eşyayla değil; sabırla ve gözyaşıyla yapılır.

Tedavi Niyetiyle Çıkılan Yol, Uzayan Bir Ayrılığa Dönüşürken

Hüda, kızı Rotana’nın kalp tedavisi için -kimi anlatımlara göre kendi sağlık meseleleri sebebiyle- Gazze’den Mısır’a gitmişti. Bu gidiş, kısa bir tedavi yolculuğu olacaktı. Ne var ki 2023’te başlayan savaş ve Refah Sınır Kapısı’nın kapanması, bu ayrılığı belirsiz bir bekleyişe dönüştürdü.

Aylar geçti, yıllar doldu.
Yabancı bir ülkede, ailesinden uzak, imkânları sınırlı bir hayat…
Torunlarını yalnızca fotoğraflarda görebildiği geceler…

Aralık 2024’te bir oğlu şehit düştü. Hüda, ne oğluna veda edebildi ne de mezarına bir avuç toprak bırakabildi. O günden sonra hasret, onun için yalnızca özlem değil; içte büyüyen bir yara oldu.

“Çocuklarım ve torunlarım için dönüyorum” diyordu.
Tedavisi tamamlanmadan…
Yorgun bedenine rağmen…

Çünkü kalbi çoktan Gazze’ye dönmüştü.

Refah Kapısı: Dönüşün Bedeli

Şubat 2026’nın başında Refah Sınır Kapısı kısmen açıldığında, Hüda ilk dönenler arasındaydı. Fakat bu dönüş, bir kavuşma yürüyüşünden ziyade acıyla örülü bir imtihan oldu.

Saatlerce bekletildi.
Yanına yalnızca bir bavul almasına izin verildi.
Torunları için getirdiği oyuncaklar, yiyecekler ve küçük hediyeler elinden alındı.

İsrail denetimindeki bölgede gözleri bağlandı, elleri kelepçelendi.
Karanlık bir alanda uzun sorgulara maruz bırakıldı.

“Neden geri dönüyorsun?”
“Gazze yıkıldı, çadırda mı yaşayacaksın?”
“Elektriksiz, susuz hayata mı dönüyorsun?”

Alay, tehdit ve aşağılama…
Bazı yol arkadaşları, Mısır tarafında da kötü muamele gördüklerini anlattı.

Hüda o geceyi titreyen sesiyle şöyle anlattı:
“Korku dolu bir geceydi… Aşağılanma ve zulüm… Ama yine de döndüm.”

Yıkıntılar Arasında Bir Kavuşma

Gazze’ye ulaştığında gözyaşları artık tutulamaz hâle geldi.
Han Yunus’da yıkıntıların arasına kurulmuş bir çadırda ailesiyle buluştu.

Torunları koşarak boynuna sarıldı.
Kızları hıçkırıklarla onu kucakladı.

O an, savaşın bütün karanlığına rağmen umutla aydınlandı.

Hüda, etrafındaki yıkımı gördükçe kalbi parçalansa da şunu haykırıyordu:

“Ne olursa olsun burası bizim vatanımız.
Kimse göç etmesin, kimse Gazze’yi terk etmesin.”

Çadırın dar duvarları arasında, bir annenin yüreği bütün dünyaya meydan okuyordu.

Bir Annenin Sesi, Bir Halkın Vicdanı

Hüda Ebu Abid’in anlattıkları, yalnızca bir kadının yaşadıkları değildir.
Bu anlatı, Gazze’nin ortak hafızasıdır.

Zulme rağmen eğilmeyen bir irade,
ayrılıkla sınanmış bir yürek,
ve bütün dünyaya karşı yükselen bir hakikat:

“Burası bizim evimiz.”

Onun gözyaşları hem acıyı hem direnci anlatır.
Allah Hüda Ebu Abid’e ve Gazze’nin bütün yiğit annelerine sabır, metanet ve nusret ihsan eylesin.

Not: Hüda Hanıma ulaşıp sizler adına kendisine selam ve hürmetlerimizi bildirdik; ikramda bulunduk hamdolsun.

Hazırlayan: Ahmet Ziya İbrahimoğlu
08.02.2026 – Üsküdar

ترجمة من التركية إلى العربية:👇

من أمهات غزة الصامدات: عودة هدى أبو عابد إلى غزة

حنين احتوته حقيبة واحدة

هدى عبد القادر إسماعيل أبو عابد
(هدى عبد القادر إسماعيل أبو عابد)،
المعروفة لدى الجميع باسم هدى أبو عابد، امرأة فلسطينية تبلغ من العمر ستةً وخمسين عامًا، أمٌّ وجدّة…

قصتها لا تختصر في تجربة إنسان واحد، بل هي حكاية قلوب عُجنت بالفراق، ووداعات لم تكتمل، وصمودٍ صامتٍ يسكن غزة.

خرجت هدى وفي حقيبتها القليل من الأمتعة، لكنها لم تستطع أن تحمل معها شوق السنين. فبعض العودة لا تُقاس بما نحمله من أشياء، بل بما نحمله من صبرٍ ودموع.

رحلة علاج تحوّلت إلى فراق طويل

غادرت هدى غزة إلى مصر من أجل علاج ابنتها روتانا من مرض في القلب
— وفي روايات أخرى بسبب متاعب صحية ألمّت بها هي نفسها.
كان من المفترض أن تكون رحلة علاج قصيرة، غير أن اندلاع الحرب عام 2023 وإغلاق معبر رفح حوّلا هذا السفر إلى انتظارٍ مفتوح على المجهول.

مرّت الشهور، ثم اكتملت الأعوام.
حياة في بلدٍ غريب، بعيدة عن أهلها، محدودة الإمكانات…
ليالٍ لم ترَ فيها أحفادها إلا من خلال الصور…

وفي ديسمبر 2024، استُشهد أحد أبنائها.
لم تستطع هدى أن تودّعه، ولا أن تضع حفنة تراب على قبره.
منذ ذلك اليوم، لم يعد الحنين مجرد شوق، بل صار جرحًا ينمو في الداخل.

كانت تقول:
«أعود من أجل أولادي وأحفادي».
قبل أن يكتمل علاجها…
رغم جسدٍ أنهكه التعب…

لأن قلبها كان قد عاد إلى غزة منذ زمن.

معبر رفح: ثمن العودة

في مطلع فبراير 2026، فُتح معبر رفح جزئيًا، وكانت هدى من بين أوائل العائدين.
لكن العودة لم تكن مسير لقاء، بل امتحانًا قاسيًا مفروشًا بالألم.

انتظارٌ لساعات طويلة.
سُمح لها بحقيبة واحدة فقط.
وصودرت الألعاب والطعام والهدايا الصغيرة التي كانت تحملها لأحفادها.

في المناطق الخاضعة للسيطرة الإسرائيلية، عُصبت عيناها، وقُيّدت يداها،
وتعرّضت لتحقيقات طويلة في مكانٍ مظلم.

«لماذا تعودين؟»
«غزة مدمّرة، هل ستعيشين في خيمة؟»
«بلا كهرباء ولا ماء؟»

سخرية وتهديد وإذلال…
وروى بعض رفاق الطريق أنهم تعرّضوا أيضًا لسوء معاملة من الجانب المصري.

وصفت هدى تلك الليلة بصوتٍ مرتجف قائلة:
«كانت ليلة مليئة بالخوف… بالإذلال والظلم… ومع ذلك عدت».

لقاء بين الركام

عندما وصلت إلى غزة، لم تعد الدموع قابلة للحبس.
في خانيونس، داخل خيمة نُصبت بين الأنقاض، التقت بعائلتها.

ركض أحفادها نحوها،
وعانقتها بناتها وهنّ يبكين.

في تلك اللحظات، ورغم كل ظلام الحرب، أشرق الأمل.

كانت هدى ترى الدمار فيتصدّع قلبها، لكنها كانت تصرخ:

«مهما حدث، هذه أرضنا.
لا تهاجروا… لا تتركوا غزة».

بين جدران خيمة ضيّقة، وقف قلب أمٍّ يتحدّى العالم بأسره.

صوت أمّ… وضمير شعب

ما ترويه هدى أبو عابد ليس مجرد تجربة امرأة واحدة.
إنه جزء من الذاكرة الجماعية لغزة.

إرادة لا تنحني أمام الظلم،
وقلب اختُبر بالفراق،
وحقيقة ترتفع في وجه العالم كله:

«هنا بيتنا».

دموعها تحكي الألم… وتحكي الصمود.
نسأل الله أن يمنّ على هدى أبو عابد، وعلى جميع أمهات غزة الصامدات، بالصبر والثبات والنصر.

ملاحظة:
تمكّنا بحمد الله من التواصل مع الأخت هدى، ونقل سلامكم وتحياتكم لها، وتقديم واجب الإكرام باسمكم.

إعداد: أحمد ضياء إبراهيم أوغلو
08 / 02 / 2026 – أُوسكُودار